która późną nocą potajemnie wsuwała się do ręki po chlebie. Pamiętała kobietę, która zaśpiewała jej kołysankę przed śmiercią. Trzymając twarz Volkera, zawsze ponurą, zawsze obojętną, jakby obserwował z dystansu. Zapamiętałem zdanie, zdanie: „Austin undhinkniin, rozbierz się i uklęknij”. Usłyszała je ponownie, nawet po latach. „To echo, które nigdy nie słabnie” – powiedział. „Żyje we mnie i zniknie dopiero wraz z moją śmiercią”.
Morozow zebrał świadectwo Louise i omówił je w drugim wydaniu swojej książki, omówiony w 2018 roku. To wydanie zawiera także listy od rodzin oficerów, odnalezione na nowo fotografie i nowo odkryte dokumenty. W ten sposób książka jest pełna i rezonuje z całego świata. Dziś historia obozu medycznego nr 23 jest nauczana w rosyjskich szkołach w ramach programu „Historia zbrodni wojennych”, ale pozostaje w dużej mierzenieznana, podobnie jak historie wielu innych kobiet, których nazwa jest nieznana. Historia pracy nad identyfikacją kobiet, porównywalna z listami osób zaginionych z otrzymanymi dokumentami. Praca
Comments