Mama wyrzuciła mnie z domu dzień przed urodzinami mojego ojczyma. Następnego dnia dowiedziałam się, że podczas jego przyjęcia wydarzyła się straszna tragedia. Wtedy zrozumiałam, że mama miała powód, żeby kazać mi odejść.

Mama zawsze powtarzała:

— Wytrzymaj tylko do końca szkoły. Potem będziesz mogła odejść.

Myślałam, że chodzi jej o wyjazd na studia.

Najwyraźniej miała na myśli tamten piątkowy wieczór.

Spojrzałam na walizkę.

— Spakowałaś moje rzeczy?

— Część z nich.

— Dlaczego?

Jej usta zaczęły drżeć.

— Proszę cię, kochanie.

Nienawidziłam widzieć jej tak przerażonej.

— Co zrobiłam?

Nic.

— Więc dlaczego wyrzucasz mnie z domu?

— Nie wyrzucam cię.

— Mamo, dosłownie stoisz tutaj z moją walizką!

Jej oczy wypełniły się łzami.

— Proszę, nie utrudniaj mi tego.

Wtedy się zdenerwowałam.

— Tobie mam nie utrudniać?!

Wzdrygnęła się.

Dzisiaj żałuję tych słów.

Ale wtedy wcale ich nie żałowałam.

— Jutrosą urodziny Ryszarda —